ยืนยันแล้วความเชื่อมั่นของวันที่: ยืนยันแล้วระบุว่าแน่นอนแหล่งที่มาระบุวันที่ชัดเจนเพียงใด: ยืนยันแล้ว กำหนดการ ประมาณการ เลื่อน หรือยังไม่ยืนยันแสดงหมุดทั้งหมดที่เป็น ยืนยันแล้วความเชื่อมั่น 77%ความเชื่อมั่นโดยรวม: 77%แหล่งที่มาและแหล่งอ้างอิงของหมุดยืนยันวันที่ได้ดีเพียงใดค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักว่าแหล่งอ้างอิง 5 แหล่ง รวมแหล่งที่มา สนับสนุนเวลาเริ่มและสิ้นสุดของหมุดมากเพียงใด แหล่งอ้างอิงจะมีน้ำหนักลดลงครึ่งหนึ่งทุก ๆ 180 วันที่เก่ากว่าแหล่งล่าสุดแสดงหมุดทั้งหมดที่มีความเชื่อมั่น 75% ขึ้นไป
วันนี้ในการบิน: ลูกเรือ "มีกำหนดออกเดินทางจากสนามบินลองบีช ... เวลา 10.00 น." และหลังจากความล่าช้าของหมอกไป 10 นาที "เครื่องออกเวลา 10.10 น." เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 (PDT, UTC-7)[1]- เริ่ม
- 30 พ.ค. 1958ความเชื่อมั่น 90%จาก แหล่งที่มา
Douglas DC-8 ทำการบินครั้งแรกจากลองบีช
แปลอัตโนมัติจากต้นฉบับ
ชื่อต้นฉบับ: Douglas DC-8 Makes Its First Flight From Long Beach
คู่แข่งหลัก
- Boeing 707 · Boeing
Up to 194 passengers in the 707-320 reference variant - four JT3D turbofans - range 3,000-5,000 nmi across variants - in service since October 1958 (Pan Am)
แหล่งที่มา - Convair 880 · Convair
110 passengers - four-jet - range about 2,472-2,503 nmi - first flight January 1959, in service from May 1960 (Delta)
แหล่งที่มา
นักบินทดสอบดักลาส อาร์โนลด์ ไฮเมอร์ดิงเงอร์ บินเครื่องบินเจ็ตไลเนอร์ DC-8 ลำแรก รุ่น N8008D จากลองบีชเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 ไปยังฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส์ โดยใช้เวลาบินประมาณสองชั่วโมงก่อนฝูงชนคาดว่าจะมี 50,000 คน
- ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการการบินดักลาส อาร์โนลด์ จี. ไฮเมอร์ดิงเงอร์ นักบินร่วม วิลเลียม มารูเดอร์ วิศวกรระบบ พอล แพตเทน และผู้สังเกตการณ์ บ็อบ ไรเซอร์ ขึ้นเครื่อง N8008D ออกจากลองบีชเมื่อเวลา 10.10 น. หลังจากเกิดความล่าช้าจากหมอกชายฝั่งสิบนาที ฝูงชนประมาณ 50,000 คนดูจากทั่วทั้งสนาม[1]
- เครื่องบินเจ็ทลำนี้บินไปทางใต้เหนือมหาสมุทรแปซิฟิก จากนั้นขึ้นเหนือไปยังฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส์เพื่อทำโปรแกรมทดสอบการบิน เที่ยวบินใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง (10 นาทีต่อการบินวันนี้, 7 นาทีต่อการบิน, 5 นาทีต่อลองบีชอิสระ) สูงถึง 21,000 ฟุตที่ 350 kn[1][5]
- Heimerdinger บอกกับ Long Beach Independent ว่า DC-8 เป็น "ดักลาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาทั้งหมด"; สายการบิน 17 แห่งได้สั่งซื้อเครื่องบินไอพ่นจำนวน 138 ลำ มูลค่า 700 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หลังจากที่ดักลาสให้การดำเนินการดังกล่าวเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1955 ด้วยงบประมาณประมาณ 450 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นการลงทุนภาคเอกชนที่มีค่าใช้จ่ายสูงที่สุดในอุตสาหกรรม[1][5]
- เครื่องบินลำแรกถูกนำออกจากโรงเก็บเครื่องบินเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1958 พร้อมด้วยเครื่องยนต์ Pratt & Whitney JT3 สี่เครื่องยนต์ Pan Am ได้สั่งซื้อ DC-8 จำนวน 25 ลำในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1955 และ United 30 DC-8A ในราคา 175 ล้านเหรียญสหรัฐ[5]
- DC-8 ได้รับการรับรองในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1959 และเข้าประจำการกับเดลต้าแอร์ไลน์และยูไนเต็ดแอร์ไลน์เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1959 ดักลาสสร้าง 556 จนถึงปี 1972 ที่ลองบีช[3][4][5]
คุณสมบัติเด่น
- DC-8-10 (ซีรีส์ในประเทศ 10 เครื่องบินลำแรกบินเป็น DC-8-11): ยาวประมาณ 150.7 ฟุต (46 ม.); ลำตัวกว้าง 147 นิ้ว (3.73 ม.) มีที่นั่งติดกัน 6 ที่นั่ง[3]
- เครื่องยนต์: เทอร์โบเจ็ท Pratt & Whitney JT3C-6 สี่ตัว น้ำหนัก 13,500 ปอนด์ต่อตัว พร้อมระบบฉีดน้ำ[3]
- น้ำหนักบินขึ้นสูงสุด 273,000 ปอนด์ (124 ตัน) ในการผลิต -10; ระยะพิสัย 3,760 nmi (6,960 กม.) ที่น้ำหนักบรรทุกสูงสุด ล่องเรือ 0.82 มัค ที่ความสูง 30,000 ฟุต[3]
- ที่นั่ง: บริษัท Long Beach Independent กล่าวว่าเครื่องบินลำนี้จะบรรทุกผู้โดยสารได้มากถึง 176 คน; เค้าโครงสองชั้นทั่วไปไม่ได้รับการเผยแพร่ในหน้าที่เลือก[1]