หมุดที่ตรงกับ tag:"British Academy Games Award 2023 Nominee"

ตั้งแต่หมัดแรก Sifu ก็ไม่ประนีประนอมในการออกแบบอย่างสิ้นเชิง เกมบีตเอมอัพศิลปะการต่อสู้ล่าสุดของ Sloclap ผู้พัฒนา Absolver นั้นกล้าหาญ การต่อสู้ประณีตงดงาม แอนิเมชันระดับยอดเยี่ยม ดนตรีโดดเด่น และเนื้อเรื่อง แม้จะเรียบง่ายมาก แต่ก็สะเทือนใจและเล่าอย่างสง่างาม เกมนี้ยังไม่ปรานีและไม่ขออภัยใคร มีช่วงที่น่าหงุดหงิดซึ่งผมไม่ได้อยู่ในที่ที่ตัวเองสบายใจแน่นอน แต่เมื่อถึงตอนจบ Sifu ให้ความรู้สึกถึงความเชี่ยวชาญและความสำเร็จที่แทบหาที่เปรียบไม่ได้ และผมนึกไม่ออกเลยว่าจะสนุกกับมันได้สักครึ่งหนึ่งหากมันออกหมัดไม่เต็มแรง

เช่นเดียวกับเกมก่อนหน้าหลายเกมของผู้พัฒนา Supermassive The Quarry ถูกสร้างขึ้นโดยและเพื่อคนที่รักหนังสยองขวัญอย่างชัดเจน ตั้งแต่ต้น เกมค่อย ๆ สร้างความตึงเครียดและบรรยากาศ ดึงให้คุณจดจ่อด้วยการถามให้คุณตัดสินใจเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดซึ่งจะนำทางเหล่าวัยรุ่นที่อาจเป็นเหยื่อฆาตกรรม เมื่อเลือดเริ่มกระเซ็น ทุกการเลือกรู้สึกเหมือนอีกก้าวหนึ่งสู่หายนะที่กลิ้งลงมา และนั่นทำให้แทบวางไม่ลง แต่เมื่อผมกลับไปเล่นซ้ำอีกครั้ง ก็ไม่อาจมองข้ามได้ว่า The Quarry ไม่โต้ตอบมากเพียงใดจริง ๆ ในส่วนใหญ่ ในฐานะผู้สืบทอดทางจิตวิญญาณของ Until Dawn มันเป็นหนังที่ดีกว่า แต่เป็นเกมที่แย่กว่า

คุณติดตามเรื่องราวของพี่เลี้ยงค่ายเก้าคนที่ติดอยู่ในป่าอีกหนึ่งคืนเมื่อสิ้นสุดฤดูร้อน โดยไม่มีอะไรทำนอกจากจัดปาร์ตี้ครั้งสุดท้ายก่อนกลับไปใช้ชีวิตของตน มีบางสิ่งกำลังย่องตามพวกเขามาจากแนวต้นไม้ (แน่นอนอยู่แล้ว) และการเลือกของคุณกำหนดว่าพี่เลี้ยงคนใด หากมี จะรอดผ่านคืนนั้นไปได้ การตั้งค่านี้ซ้อนโครงเรื่องสยองขวัญแบบตำราสามเรื่องทับกันขณะที่คุณเล่นไปเรื่อย ๆ แต่คุณบอกได้เลยว่า Supermassive Games สนุกมากกับการหาวิธีเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน เมื่อเล่น คุณอาจคิดว่าอยู่ในหนังสยองขวัญประเภทหนึ่ง แต่บ่อยครั้งกลับอยู่ในอีกประเภทหนึ่ง

ในฐานะเด็กยุค 90 ทุกครั้งที่ก้าวเข้าไปในร้านเกมอาร์เคด ผมจะเดินสำรวจดูก่อนว่ามีเกมอะไรบ้างก่อนจะหยอดเหรียญใส่ตู้ใด ๆ ซึ่งมักไม่นานนัก เพราะทันทีที่เห็นตู้ Teenage Mutant Ninja Turtles ผมจะตะโกนบอกเพื่อน ๆ ว่า “มีเต่านินจา!” แล้วพวกเราก็รีบวิ่งไปทันที

เห็นได้ชัดเจนว่านักพัฒนาที่ Tribute Games มีความรักคล้ายกันต่อเกมบีตเอมอัป TMNT ยุค 90 Teenage Mutant Ninja Turtles: Shredder's Revenge เคารพอย่างไม่เปลี่ยนแปลงต่อเกมอาร์เคด Teenage Mutant Ninja Turtles คลาสสิกปี 1989 และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Turtles in Time ปี 1991 ที่ดีที่สุดคือมันเปลี่ยนการออกแบบการต่อสู้แบบอาร์เคดที่กินเหรียญให้เป็นสิ่งที่เน้นทักษะมากขึ้น ขณะที่ยังคงเสน่ห์ของการกดปุ่มรัวไว้ พูดง่าย ๆ คือ Shredder's Revenge เป็นตัวอย่างชั้นเยี่ยมของการเติมชีวิตใหม่ให้เกมบีตเอมอัปอาร์เคดคลาสสิก

เมื่อมองผ่าน ๆ Two Rock รัฐแอริโซนา เป็นเพียงเมืองห่างไกลที่มีเพียงพุ่มไม้กลิ้งและบ้านไม่กี่แถว แต่แทบไม่มีอะไรเป็นอย่างที่เห็นในตอนแรก และสิ่งที่ต้องใช้เพื่อเปิดเผยชั้นความลึกของการเล่าเรื่องหลายชั้นของ As Dusk Falls ก็เป็นเพียงโศกนาฏกรรมเล็ก ๆ ที่ข้ามทศวรรษ และทุกอย่างเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง เพราะนี่คือนิยายภาพแนว choose-your-own-adventure ที่ดึงแนวคิดจากเกมอย่างซีรีส์ The Walking Dead ของ Telltale และ 13 Sentinels: Aegis Rim มาใช้อย่างชาญฉลาด นักพากย์เสียงตัวละครที่โดดเด่นและน่าสนใจแต่ละคนมีเดิมพันทางอารมณ์ของตนเอง ซึ่งมักขัดแย้งกัน และเร่งเรื่องราวไปในหลายร้อยทิศทางที่สมเหตุสมผลและเชื่อมโยงกันอย่างชาญฉลาด ผ่านผลที่ตามมาอันทรงพลังและมักส่งผลกว้างไกลของการกระทำของคุณเอง เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ค่อย ๆ ถูกเปิดเผยว่าเป็นถังดินปืนที่เต็มไปด้วยความลับ ความชั่ว และสายสัมพันธ์ในครอบครัวที่ลึกซึ้งกว่าที่คนนอกถูกนำให้คาดหวังในตอนแรกมาก

เกมผจญภัยแพลตฟอร์มที่มีแมวเป็นตัวเอก ในโลกไซเบอร์พังก์ที่คุ้มค่าแก่การสำรวจ

ตัวเอกที่เงียบไม่ใช่เรื่องใหม่ในวิดีโอเกม แต่ Stray ผลักแนวคิดนั้นไปสู่จุดที่น่าสนใจอย่างแน่นอน เป็นทั้งเกมแพลตฟอร์มและเกมผจญภัยแบบดั้งเดิม โลกไซเบอร์พังก์ที่เต็มไปด้วยหุ่นยนต์ชุ่มแสงนีออนนี้กลายเป็นสนามเด็กเล่นขนาดยักษ์จากมุมมองของคุณ ซึ่งสูงจากพื้นเพียงหนึ่งฟุต แนวคิดที่ให้คุณเป็นแมวธรรมดาอาจดูตลกในผิวเผิน แต่ Stray ใช้พาหนะขนฟูนั้นเล่าเรื่องราวที่น่าติดตามอย่างแท้จริงพร้อมแอ็กชันที่สนุกระหว่างทาง ไม่ใช่ทุกไอเดียที่ลงหลักได้อย่างมั่นคง แต่ไม่อาจสลัดความรู้สึกอบอุ่นฟูนุ่มที่เกมมอบให้ผมตั้งแต่ช่วงเปิดเรื่องน่ารักได้เลย

ต้องยอมรับในความหรูหราฟุ่มเฟือยที่มองไปยัง The Last of Us Remastered ซึ่งแปดปีผ่านไปก็ยังดูน่าประทับใจในแง่ภาพ แล้วพูดว่า "ใช่ ดูดีทีเดียว แต่เราทำได้ดีกว่านี้" เกม The Last of Us ต้นฉบับแทบไม่เหลืออะไรให้พูดถึงอีก มันเป็นค็อกเทลหลังหายนะที่เข้มข้นของสตีลธ์ การเอาชีวิตรอด และการสังหาร ซึ่งได้รับการยกย่องจากการเล่าเรื่องที่หลอกหลอนในโลกที่สร้างอย่างประณีตน่าทึ่ง คุณแทบจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วแน่ ๆ เกมนี้ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในเกมที่ดีที่สุดตลอดกาลและเป็นหนึ่งในไม่กี่เกมที่ได้คะแนนเต็ม 10 จาก IGN แต่ผมเดาว่าคุณก็รู้เรื่องนี้เหมือนกัน อันที่จริงมันเป็นเกมที่ดีจนพวกเขาสร้างถึงสามครั้ง ซึ่งนำเรามาถึง The Last of Us Part I ซึ่งตอนนี้เป็นเวอร์ชันที่สามของผลงานชิ้นเอกปี 2013 ของ Naughty Dog ที่ออกมาภายในหนึ่งทศวรรษ

ที่ผ่านมา โหมดเนื้อเรื่องผู้เล่นเดี่ยวของซีรีส์ Splatoon มักมุ่งให้เราคุ้นเคยกับน่านน้ำของโหมดต่อสู้ออนไลน์ที่วุ่นวายและเชี่ยวกรากกว่ามาก โหมดเนื้อเรื่องของ Splatoon 3 ซึ่งมีชื่อว่า The Return of the Mammalians เริ่มต้นในพื้นที่ที่คุ้นเคยจนตอนแรกผมกังวลว่าจะต้องเสียเวลาหลายชั่วโมงไปกับการเรียนพื้นฐานที่เคยเรียนมาตั้งแต่สองภาคก่อน โชคดีที่ไม่นานก็มีเรื่องเหนือความคาดหมาย นำไปสู่การตีความใหม่หมดของการออกแบบโลกศูนย์กลางของซีรีส์ ผสมกับไอเดียที่ดีที่สุดบางส่วนของ Octo Expansion ใน Splatoon 2 Splatoon 3 กล้าให้ผมตัดสินใจเองว่าจะบุกเบิกเส้นทางของตัวเองไปสู่ภารกิจสร้างสรรค์ขนาดพอดีคำทั้ง 70 ภารกิจหรือไม่ และเลือกได้ว่าจะไปที่ไหนต่อเมื่อสำรวจโลกที่เต็มไปด้วยเมือกฟูฟ่อง ศัตรูจำนวนมากที่ผมเจอที่นั่นไม่ต่างจากภาคก่อน ๆ แต่ผมก็สนุกมากกับการลุยภารกิจที่หลากหลายไปจนถึงฉากจบของโหมดเนื้อเรื่องที่ระเบิดความสะใจ

เหมือนเด็กที่ติดน้ำตาลกำลังกินขนมในถุงฮาโลวีนจนถึงก้นถุง A Plague Tale: Requiem มั่นใจว่าสิ่งที่ทำให้ภาคแรกยอดเยี่ยมจะยิ่งน่าลิ้มลองเมื่อมีมากมายมหาศาล ชอบฝูงหนูขนาดใหญ่ใช่ไหม งั้นเราเพิ่มจำนวนหนูขึ้น 1,000 เท่าเลยแล้วกัน! ชอบการเดินทางสุดโหดร้ายและบีบหัวใจที่ทดสอบขีดจำกัดความทนทานทางอารมณ์ใช่ไหม ดีเลย งั้นเราเพิ่มความทุกข์ทรมานส่วนตัวให้คุณอีก 200%! ภาคต่อของหนึ่งในเกมแอ็กชันผจญภัยที่ผมชอบที่สุดของคอนโซลเจเนอเรชันก่อนนี้ขยับปุ่มปรับทุกอย่างไปถึงระดับ 11 แทบทุกด้าน และได้ประโยชน์จากการยกระดับเหล่านั้นอย่างล้นหลาม แม้บางครั้งจะหนักไปทางความสิ้นหวังอยู่บ้าง ด้วยกลไกแอ็กชันสตีลธ์ที่ปรับปรุงดีขึ้น เนื้อเรื่องที่ยอดเยี่ยม (และหดหู่ใจอย่างยิ่ง) และกราฟิกที่ทำให้ผมอ้าปากค้าง A Plague Tale: Requiem เป็นการพัฒนาขึ้นอย่างน่าประทับใจที่คุ้มค่าอย่างง่ายดายกับความสยองขวัญมหาศาลที่มันทำให้ผมต้องเผชิญ

เมื่อเกมหนึ่งโดนไอเดียดี ๆ ผู้พัฒนาบางรายพอใจที่จะเล่นอย่างปลอดภัยในภาคต่อ ปรับปรุงเล็กน้อยแต่ส่วนใหญ่ยึดสิ่งที่ได้ผลในครั้งแรก ซึ่งสมเหตุสมผลทั้งหมด แต่ Mario + Rabbids: Sparks of Hope ไม่ใช่ภาคต่อแบบนั้น แม้ว่า Mario + Rabbids: Kingdom Battle จะทำให้เราทุกคนประหลาดใจด้วยยุทธวิธีแบบ XCOM อันชาญฉลาดในเครื่องแต่งกายของ Nintendo ภาคต่อนี้คงไอเดียที่ดีที่สุดไว้แต่ปฏิรูปตัวเองจนรู้สึกแตกต่างมากทันที มันใหญ่กว่าและดีกว่าในเกือบทุกด้าน ด้วยการต่อสู้ที่เป็นอิสระและปรับแต่งได้มากขึ้น และโอเวอร์เวิลด์ที่คิดใหม่เกือบทั้งหมดซึ่งเป็นเส้นตรงน้อยลงมากและอัดแน่นไปด้วยปริศนา เนื้อเรื่องกระจัดกระจายและ Switch ไม่สามารถรองรับทุกอย่างได้อย่างราบรื่นเสมอไป แต่เป็นเกมที่ยอดเยี่ยมซึ่งเล่นได้ทั้งแบบง่ายสบาย ๆ หรือความท้าทายเชิงยุทธวิธีที่ลึกซึ้งและเรียกร้อง ทั้งหมดนี้ขณะที่ยังรักษาอารมณ์ขันแปลก ๆ ของมันไว้

กลับมาที่ Mushroom Kingdom หลังการบุกของ Rabbid สิ่งต่าง ๆ แปลกยิ่งขึ้นทันทีเมื่อกระเบนราหูยักษ์จากอวกาศมาก่อกวน เนื้อเรื่องเป็นหนึ่งในความพลาดไม่กี่อย่างของ Sparks of Hope: การผสมตัวละคร Mario และ Rabbid บ้า ๆ ข้ามมิติของภาคแรกไร้สาระอย่างสิ้นเชิง แต่ก็สมเหตุสมผลในแบบของมันเอง ครั้งนี้ ศัตรูที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยแพร่สิ่งที่โดยแท้จริงคือเมือกทุจริตของ Ganon ที่มีลูกตาจาก Breath of the Wild ไปทุกหนแห่ง และสมุนส่วนใหญ่แต่ไม่ใช่ทั้งหมดของเธอก็เป็น Rabbid ด้วยเหตุผลบางอย่าง? แถมเรายังมียานอวกาศสำหรับเดินทางระหว่างโลกต่าง ๆ อย่างแท้จริง? มันทำให้ Kingdom Battle ดูติดดินเมื่อเทียบกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยคิดว่าจะพูดถึงเกมนั้น ผมไม่ได้คาดหวังเนื้อเรื่องลึกซึ้งหรืออะไร แต่มันค่อนข้างวุ่นวาย อย่างไรก็ตาม มันมีมุกตลกดี ๆ อย่างสม่ำเสมอ อย่างน้อยผมก็หัวเราะคิกคักขณะที่เกาหัวด้วยความงุนงง

จุดแข็งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ Modern Warfare 2 คือการไม่มีลูกเล่น เพราะมันไม่จำเป็นต้องมี สิ่งที่ Modern Warfare 2 ต้องเป็นก็แค่เกมยิงที่ยอดเยี่ยม และมันทำได้ นี่คือ Cal

จุดแข็งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ Modern Warfare 2 คือการไม่มีลูกเล่น เพราะมันไม่จำเป็นต้องมี

สิ่งที่ Modern Warfare 2 ต้องเป็นก็แค่เกมยิงที่ยอดเยี่ยม และมันทำได้ นี่คือประสบการณ์ Call of Duty ที่ถูกรื้อสร้าง พิจารณาใหม่ และปรับแต่งอย่างหมกมุ่นตลอด 15 ปีของการพัฒนาต่อเนื่องไม่ขาดสาย ผมรู้ว่ากำลังเล่นเกม Black Ops เพราะมีโหมดอาร์เคดแปลกแหวกแนวและ Nuketown เวอร์ชันล่าสุด ผมรู้ว่ากำลังเล่นเกม Modern Warfare เพราะการยิงถูกปรับจูนละเอียดจนผมอยากพา Gunsmith build ของผมไปทานมื้อค่ำ Infinity Ward เชี่ยวชาญความพึงพอใจทันทีของการเล็งผ่านศูนย์และลบเป้าหมายอย่างเป็นทางการแล้ว

นั่นช่วยได้มาก แม้ว่าการเสี่ยงครั้งใหญ่บางอย่างของ Modern Warfare 2 เช่น ระบบความก้าวหน้าที่ปรับใหม่และแคมเปญที่ข้ามแนวเกม จะดูไม่สง่างามเท่า นอกจากนี้ยังมี UI ที่เข้าใจยาก อาการแครชเป็นช่วง ๆ บั๊กแปลก ๆ และการไม่มีฟีเจอร์พื้นฐานอย่างการติดตามสถิติโดยไม่มีคำอธิบาย แต่โดยรวมแล้ว เป็นปีที่ดีสำหรับ Call of Duty