ยืนยันแล้วความเชื่อมั่นของวันที่: ยืนยันแล้วระบุว่าแน่นอนแหล่งที่มาระบุวันที่ชัดเจนเพียงใด: ยืนยันแล้ว กำหนดการ ประมาณการ เลื่อน หรือยังไม่ยืนยันแสดงหมุดทั้งหมดที่เป็น ยืนยันแล้วความเชื่อมั่น 80%ความเชื่อมั่นโดยรวม: 80%แหล่งที่มาและแหล่งอ้างอิงของหมุดยืนยันวันที่ได้ดีเพียงใดค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักว่าแหล่งอ้างอิง 4 แหล่ง รวมแหล่งที่มา สนับสนุนเวลาเริ่มและสิ้นสุดของหมุดมากเพียงใด แหล่งอ้างอิงจะมีน้ำหนักลดลงครึ่งหนึ่งทุก ๆ 180 วันที่เก่ากว่าแหล่งล่าสุดแสดงหมุดทั้งหมดที่มีความเชื่อมั่น 75% ขึ้นไป
วันนี้ในการบิน: "เมื่อเวลา 11:26 น. ตามเวลามาตรฐานแปซิฟิก เครื่องบินดักลาส DC-9 ... N9DC ลำแรก ออกเดินทางจากสนามบินลองบีช" เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 (PST, UTC-8)[1]- เริ่ม
- 25 ก.พ. 1965ความเชื่อมั่น 90%แหล่งที่มา
Douglas DC-9 ทำการบินครั้งแรกจากลองบีช
แปลอัตโนมัติจากต้นฉบับ
ชื่อต้นฉบับ: Douglas DC-9 Makes Its First Flight From Long Beach
คู่แข่งหลัก
- BAC One-Eleven · BAC
Seating limit 89-119 depending on variant - rear-engine short-haul jet - in service since 1965 (British United Airways)
แหล่งที่มา - Boeing 737-100 · Boeing
102 passengers in two classes (115 one-class) - range about 2,600 nmi - two JT8D-15A engines - first flight April 1967, in service since February 1968 (Lufthansa)
แหล่งที่มา
เครื่องบินดักลาส DC-9 หรือ N9DC ลำแรกออกเดินทางจากลองบีชเมื่อเวลา 11:26 น. ของวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 โดยใช้เวลาบิน 2 ชั่วโมง 13 นาทีไปยังฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส์ โดยเริ่มการทดสอบการบินของเครื่องบินเจ็ตคู่ที่มีเครื่องยนต์ด้านหลัง
- หัวหน้านักบินทดสอบด้านวิศวกรรม George R. Jansen นักบินทดสอบโปรแกรม Paul H. Patten และวิศวกรทดสอบการบิน Duncan Walker บิน N9DC (หมายเลข 45695) จากลองบีชไปยังฐานทัพอากาศ Edwards ใน 2 ชั่วโมง 13 นาที โดยที่โปรแกรมการทดสอบดำเนินต่อไป[1]
- เครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินซีรีส์ 10 ซึ่งมีความยาว 104 ฟุต 4.75 นิ้ว และช่วงกว้าง 89 ฟุต 5 นิ้ว สร้างขึ้นสำหรับเส้นทางระยะสั้นและบาง และบรรทุกผู้โดยสารได้มากถึง 109 คน; ดักลาสออกแบบซีรีส์ 10 โดยไม่มีแผ่นไม้ระแนงชั้นนำเพื่อรักษาระยะการบินขึ้นและลงจอดให้สั้น[1][2]
- เดลต้าแอร์ไลน์เป็นลูกค้าหลัก: DC-9 ลำแรก (N3304L, "Delta Prince") ได้ถูกส่งมอบที่ลองบีชเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1965 และบินไปยังแอตแลนต้าในวันนั้นโดยกัปตันโธมัส พี. บอลในเวลา 4 ชั่วโมง 19 นาที[1][3]
- หลังจากการทดสอบ เครื่องบิน 45695 ลำถูกเช่าให้กับสายการบิน Trans Texas Airways ในปี 1966 และบินจนถึงปี 1991 ก่อนที่จะส่งคืนให้กับ McDonnell Douglas และจัดเก็บเป็นแหล่งอะไหล่ในปี 1992[1]
- ดักลาสสร้าง DC-9 จำนวน 976 ลำจนถึงปีค.ศ. 1982 โดยใช้เครื่องบินพลเรือน 5 ลำ บวกกับ C-9 ทางการทหาร 41 ลำ เส้นดังกล่าวนำไปสู่ MD-80, MD-90 และโบอิ้ง 717[1][2]
คุณสมบัติเด่น
- DC-9-10: ยาว 104 ฟุต 4.75 นิ้ว (31.82 ม.), ปีกกว้าง 89 ฟุต 5 นิ้ว (27.25 ม.), สูง 27 ฟุต 6 นิ้ว[1]
- เครื่องยนต์เทอร์โบแฟน Pratt & Whitney JT8D-5 จำนวน 2 ตัว แต่ละตัวมีน้ำหนัก 12,250 ปอนด์; น้ำหนักเปล่า 49,020 ปอนด์; น้ำหนักบินขึ้นสูงสุด 90,700 ปอนด์ (41.1 ตัน)[1]
- ที่นั่ง: โดยทั่วไป 90 ที่นั่งในชั้นเดียว (72 ที่นั่งใน 12 ที่นั่งแรกบวก 60 ที่นั่งแบบประหยัด) จำกัดทางออกสูงสุด 109 ที่นั่ง[2]
- ล่องเรือด้วยความเร็ว 490 นอต (907 กม./ชม.) ที่ความสูง 25,000 ฟุต และพิสัยการบิน 1,590 นาโนเมตร (2,945 กม.)[1]